Permalink

เจอต่อ ธนภพ และประทับใจ

จดไว้หน่อย ถึงจะหน้าเหมือนติ่ง แต่จริงๆ เราชอบคนไม่เยอะมาก ถึงชอบก็ไม่ได้แบบ โอ้ยต้องตามไปติ่งในอีเวนต์ให้ได้ คืออีเวนต์มันคนเยอะ แล้วใช่ว่าจะได้ถึงเนื้อถึงตัว ถ้าชอบก็ต้องเอาให้สุด เช่น ถ่ายรูปคู่ จับมือ ไปคอนเสิร์ต กิกิ ตั้งแต่ทำงานมา ก็มีเรื่องให้เจอดารานักร้อง ทั้งสมัยอาร์เอส (จำได้ว่าตั้งแต่ทำงาน เจอก็หลายคน แต่ถ่ายรูปคู่ด้วยคนเดียวคือเชนธนา — นั่นก็เรื่องบังเอิญ) มาที่ทำงานที่สาม ก็ยังต้องไปเจอดารา (จริงๆ คือไปถ่ายงาน) ก็ไม่ได้อะไรกะใคร คือก็ไม่ได้รู้สึกว่า โหยยย ฟินเวอร์ อะไรอย่างงี้ (ก็แหง คือมันต้องไปตบตีแย่งชิงพื้นที่กะสื่อที่ถือ DSLR เบ้งๆ แล้วก็โดนไล่ออกจากงานข้อหาหน้าเหมือนติ่งเกือบจะทุกงาน — ขนาดกูมีบัตรสตาฟฟ์) ก็ว่ากันไป วันนี้ไปถ่ายงาน … Continue reading

Permalink

Dream High

นั่งดู Dream High แรกๆ ไม่ค่อยอิน มาอินตอนกลางๆ เรื่อง คือนางเอกนิสัยไม่ค่อยดี หยิ่ง แล้วก็เหยียดเพื่อน (นี่มันกูเลยหนิ) ครูนางเอกก็บอกว่า ถ้าเรื่องมันจบอยู่แค่นี้ เธอก็จะเป็นจบที่ตัวละครอะไรซักตัว (ในการ์ตูนเกาหลี) ที่ก็จบไม่สวย แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นี้ ถ้าเธอเรียนรู้แล้วเปลี่ยนแปลงตัวเอง เธอก็จะเป็นคนใหม่ จะโตช้าก็ไม่เป็นไร จะก้าวไปช้ากว่าคนอื่นก็ไม่เป็นไร แต่เชื่อว่ามันจะไปได้ไกลกว่าคนที่ไปเร็ว โฮฮฮฮ นี่มันกูเลยหนิ T-T (ยังดูไม่จบ) ป.ล. ซูฮยอนน่ารักมาก ฉันเป็นติ่งซูฮยอนไปแล้ววววววววววววว

Permalink

ว่าด้วยเรื่องของการมีดี

(ถ่อยและหยาบบ้างถึงปานกลาง) มีดี นามสกุล พนมยงค์ (ผิดละ) ช่วงนี้อยู่ในเฟสตกตะตอนตนเองอีกละ คือก็ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก แต่ก็เป็นพักๆ มีอะไรมากระทุ้งทีก็จะคิดที ว่าเออนี่ตกลงกูมีดีหรือเปล่า ไอ้คำตอบจากในใจลึกๆๆๆ มันก็แบบ ก็อยากบอกว่ากูมีดี กูเก่ง แต่มันทำไม่ได้ มันไม่มั่นใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้เป็นอย่างนี้ ที่อยู่มาวันนึงก็เริ่มไม่ชอบพูดในสิ่งที่คิด ไม่ชอบเถียง (แต่ถ้าอารมณ์ไม่ปกติก็เถียงนะ และส่วนใหญ่เป็นการเถียงแบบใช้อารมณ์ซึ่งก็รู้ใช่มั้ยว่าพอมันมาอีหรอบนี้ก็แพ้ภัยตัวเองทุกที ฮา) อยู่มาวันนึงก็ไม่มั่นใจตัวเอง กูก็ไม่ได้แย่นะ ก็พอจะรู้ตัว แต่ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่ง (ไอ้เวลาไปปรึกษาใครให้คนเค้าคอยให้ความมั่นใจมาว่ามีดีก็จะชอบถามซ้ำๆ จริงเหรอวะ ไม่ได้ปลอบใจกูใช่ป้ะ แต่คือไม่ได้ย้ำเพื่อแอ๊บมาอวยกัน ก็กูไม่มั่นใจอะะะะะ) คือก็คิดว่าสิ่งที่เราทำใครๆ ก็ทำได้ คิดว่าสิ่งที่เรารู้ พูดไปคนอื่นอาจจะรู้หมด คิดว่าถ้าแม่งออกมาพูด วิจารณ์ หรือแสดงความเห็น กูก็ต้องรับผิดชอบสังคมด้วยการมีนั่นนี่มารองรับ พอมีคนมาถกมาเถียงก็แบบ … Continue reading

Permalink

รวมฉากและคำพูดที่ชอบจากเรื่อง You who came from the stars (1)

ไม่คิดว่าชีวิตจะต้องมาติดซีรีส์ (ไม่เคยดูซีรีส์เกาหลีจบเลย) ก็ดันมาติดเรื่องนี้ซะงั้น คือคนดูกันล้นหลามมาก อย่างในออฟฟิศดูซีรีส์ตั้งแต่ The Heirs (ที่เคยเผลออ่านว่าเดอะแฮร์..) แต่รอดมาได้ด้วยความขี้เกียจดูวิดีโอยาวๆ ยิ่งชีพ แต่มาตกม้าตายกะเรื่องนี้ (เริ่มมาดูตอนมันฉายไปแล้ว 17 ตอน) เพราะฉากนึงที่มีคนแคปมาทวีต.. (ฉากไว้ไว้จะกล่าวในตอนถัดๆ ไป) พอดูแล้วแบบ โอย สนุก ถึงจะไม่ได้ตรงกะชีวิตตัวเองซะหมด (แหงดิวะ ใครจะมีอินไซต์อินเลิฟกะมนุษย์ต่างดาว) แต่บางคำพูดมันจี๊ดดดดดด บ้ามากแค่ไหน ก็แค่แคปรูป ตามเซฟรูป และดูรอบที่สองละเนี่ย ติ่งจัด ขอจดคำพูดและฉากที่ชอบไว้หน่อย (มีเยอะก็เลยแบ่งเป็นพาร์ตๆ ละกัน) (สปอยยยยล์นะจ๊ะ) “ฉีดโบท็อกซ์เข้าสมองไปรึไงยะ สมองถึงได้ไม่มีรอยหยักอะไรเลย” “เป็นเวลาสิบกว่าปีแล้วนะคะ ที่ฉันแอบหลงรักเขาข้างเดียว เขาเป็นคนที่ไม่เคยมองมาที่ฉันแม้สักครั้งเดียว ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมถึงมองไปที่เขาเพียงคนเดียว” … Continue reading

Permalink

My first smartphone

มือถือเครื่องแรกของข้าพเจ้าคือ i-mobile 606 ซื้อตอนเรียนปีสาม สนนราคา 6600 บาท ซื้อเพราะอยากได้มือถือที่ทำได้ทุกอย่าง ถ่ายรูป (VGA) ฟังเพลง ถ่ายคลิป บลาๆ ก็เลยสอยมา ไอโมบายเครื่องนี้อยู่กะข้าเจ้ามาเป็นเวลา 4 ปี (ช่างเป็นระยะเวลาที่ยาวนานมากเมื่อเทียบกับยี่ห้อของมัน) ปีแรกยังดีอยู่ ปีที่สองใช้คุยมากเกิน (วันนึงอย่างต่ำ 3 ชั่วโมง ใส่สมอลทอล์กตลอด) มันเลยเริ่มมีอาการเอ๋อๆ ให้เห็นบ้าง ปีสามกล้องมือถือเริ่มเจ๊งเป็นบางเวลา มือถือสลับไปเป็นโหมดหูฟังเองเป็นบางเวลา มือถือเริ่มปิดเครื่องเองเป็นบางเวล่ ปีที่สี่เผลอทำตกบันได หน้ากากแตกออกมา ด้วยความงกก็ยังทนใช้อยู่ เอากาวตาช้างมาแปะๆ หน้ากากเป็นสิบๆ รอบ และนี่คือสภาพอันน่าอนาถของมัน ถ้าถามว่ามือถือมันยับเยินขนาดนั้นทำไมถึงไม่ซื้อใหม่ซะที จริงๆ ตอนที่มันหล่นแล้วหน้ากากมันหล่นก็ร่ำๆ จะไปซื้อใหม่แล้วนะ … Continue reading

Permalink

วันที่ฉันตื่นเช้า

เป็นคนแอนตี้การตื่นเช้าพอสมควร เพราะชอบนอนดึก นอนไม่หลับ ชอบกลางคืนมากกว่า กลางวันร้อนก็นอนไปสิ (นิสัยนี้ทำให้อ้วนนะ คือมันทำให้เราขี้เกียจจะทำอะไร) แต่เนื่องจากว่าแม่งตั้งแต่เปิดปีใหม่มา ได้ออกกำลังกาย 2 ครั้งถ้วน แล้วหลังเค้าปิดกรุงก็ไม่ได้ออกกำลังกายเลยเพราะสัปดาห์แรกฟิตเนสปิด สัปดาห์ต่อมาเปิด แต่ปิดห้าโมง…(คือยังไม่เลิกงาน) ไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยบอกหนุ่มกล้ามว่า เทรนเช้ากันมะ ซักแปดโมง เทรนเสร็จเก้าโมง กลับมาทำงานก็น่าจะทัน แต่ที่จะกลัวก็คือกลัวใจตัวเอง (ขี้เกียจตื่น) แต่เอาวะ ไหนๆ ก็มีแพชชั่นอันแรงกล้า มันต้องตื่นดิวะ ก็เลยวางแผน ตื่น..ตื่นซักกี่โมงดี หกโมง อะ เผื่อเลต หกครึ่งละกัน (ฝากเมตจิกให้ตื่นด้วยเผื่อตัวขี้เกียจเกาะตัวจัดๆ) นอน..นอนเที่ยงคืนละกัน (เอาเข้าจริงก็นอนตีสอง ฮือ) เดินทาง เดินทางยังไงดี ไป BTS … Continue reading

Permalink

ประสบการณ์การดัด, ทำสีผม ครั้งแรกในชีวิต

จริงๆ เคยดัดมาแล้ว (ดัดจริต ผิด) คือไปตัดแล้วโดนอีเจ๊ไซโคให้ดัดข้างหลัง ก็เลยดัดข้างหลังแบบครึ่งผีครึ่งคนมา แถมไม่แนะนำอีกว่าห้ามสระผมหลังดัด (หรือมันเป็นเรื่องที่ชะนีต้องรู้ แต่กูไม่รู้นี่หว่า) ก็เลยปัดตกไป (ร้านในห้างด้วยนะ แถวลาดพร้าวนี่แหละ เค้าตัดดีนะ แต่ดัดผมและไม่แนะนำนี่เหี้ยแม่ง) ช่างเหอะ มาพูดถึงประสบการณ์ใหม่วันนี้ ที่ได้จากร้านเดิม ไปครั้งนี้เป็นรอบที่ 3 ตอนไปครั้งที่สอง ลุง (จริงๆ ก็ไม่แก่ขนาดนั้น แต่จะเรียกลุงมีไรมะ) ก็จำหน้าได้ ขนาดไม่ได้โผล่ไปสามเดือนนะ ก็ตัดให้ทรงเดิม บ๊อบ แต่เทให้ซ้ายยาวกว่าขวา (เพื่อ) ตอนแรกเทให้ขวายาวกว่าซ้าย (ไม่มีวาดรูปให้อีกตะหาก เสียใจมาก) มาครั้งนี้จริงๆ ก็ไม่มีอะไร คือไป Harrods กะพี่ตั๊กและป้าแก้ว แล้วนางพูดคีย์เวิร์ดมาคำนึงว่านางอยากดัดผม … … Continue reading

Permalink

Korea Day 3

มโนไทม์ 6-7-8 (มอร์นิ่งคอล, ข้าวเช้า, ทำกิจกรรม) ความเป็นจริง กว่าสามคนจะออกจากห้องก็เจ็ดครึ่ง ที่เหลือคือเวลาแดกข้าวเช้า 555 อาหารเช้าก็กินที่โรงแรม ไลน์อาหารทำมะดา ไม่อร่อยแต่ก็ไม่แย่ การแต่งกาย บน: ฮีทเทคชั้นใน, ฮีทเทคคอเต่า + โค้ทดำขนเป็ดยูนิโคล่ (จิ๊กจั๊วมา) ล่าง: เล็กกิ้งข้างในมีขนนิ่มๆ ซื้อจากยูเนียนมอลล์ เจ๊ขนขายเคลมว่ากันหนาวอุณหภูมิติดลบได้, ถุงเท้าวูล, บู๊ท ออปชั่น: ถุงมือฮีทเทค, ถุงมือหนาๆ, ที่ปิดคอ หน้า: เจ๊เกศกรีดตาให้ แต่ลืมตาแล้วก็มองไม่เห็นอยู่ดี – – กินข้าวเช้าเสร็จก็มีกิจกรรม มีบางคนไปเล่นสกี (เราไม่ได้เล่น) เล่นสกีเสีย 50,000 วอน … Continue reading

Permalink

Korea Day 2

ถึงสนามบินอินชอน ลงจากเครื่อง ไปรอพรรคพวกที่หน้าห้องน้ำแรกตามที่ไกด์บอก เพื่อเข้า ตม พร้อมๆ กัน ไกด์บอกว่า บางคนอาจจะโดนเรียก ก็ไม่ต้องตกใจไป อะไรงี้ (ลืมบอกไปว่าใบ ตม เค้าเขียนให้หมดเลย เหลือเซ็นชื่อให้ตรงกะพาสปอร์ต และกรอกอาชีพ กรอกว่าเป็น Officer ไปก็ได้) ก็เดินเข้า ตม ไปให้เค้าตรวจ ด้วยใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ (หนุ่ม ตม หน้าปลาตายมาก — สาวไทยตัวร้ายกะนาย ตม เย็นชา) แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี มารอคนเปลี่ยนชุดพร้อมรบกับอากาศหนาว ส่วนตัวขี้คร้านเปลี่ยนเลยแต่งมาแล้วพอสมควร บน: เสื้อซับ (ไม่ใช่ฮีทเทค) + มินิเดรส 1 … Continue reading

Permalink

Korea Day 1

รีบเขียนรีบเล่า เดี๋ยวจำไรไม่ได้ แม่งแก่แล้ว วันแรก – ตื่น – จัดของ – ไปเทรน – เหนื่อยสัส – กลับมาถึงห้องตอนเกือบๆ หกโมง โชคดีที่พี่ชายขับเก๋งไปส่ง และแอบเงิบกับรายการของฝากเพิ่มเติม มีน้องฝากแป้ง 3 อายไลเนอร์ 2 โอเค fine ไม่เป็นไร อีกคนสั่งแบบ.. ลาเนจ 5 ปุก ห๊ะ 5 กระปุก แล้วก็ของอีทูดี้อีกฝูง (และย้ำด้วยว่าให้แยกบิลด้วยการรูดบัตรและแยกถุงของแถม) โอแม่เจ้า นี่คือการฝากซื้อของ โอเค.. คือยืมบัตรเครดิตและกล้องเฮียแต่ต้องรับใช้แฟนเฮีย ให้ก็ได้วะ (แบบงงๆ) ก็เป็นอันจบไป … Continue reading