ในตอนแรกรู้สึกเกร็งบวกอึดอัดเล็กน้อย
แต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี
คำถามที่มักจะอึดอัดเสมอคือคำถามที่ว่า “เรียนวิดยาแล้วมาฝึกงานอะไรที่นี่”
อืม…จะให้ตอบไงดีละเนี่ย -_-
เวลาผ่านไปก็พิสูจน์ได้ว่าเดือนทำได้อะนะ
คือได้ช่วยดูแลงานส่วนนึง ถึงจะไม่มากมายอะไรก็เหอะ
(ตูช่างเหมาะกับงานเบ๊ๆ เสียจริง)
จบมาพี่เค้าก็จ้างทำ freelance ด้วย ^^

ฝึกงานที่นี่ก็ได้อะไรดีๆ ไปหลายอย่าง
ได้ดูคอนเสิร์ต (ฟรี) ได้กิน (ฟรี) ได้ของ (ฟรี) ได้เสื้อ (ฟรี)
เอ๊ย ไม่ใช่!
จริงๆ ก็ค่อนข้างชอบหน่วยงานนี้นะ เพราะพี่เค้าก็ค่อนข้างใจดีและเป็นกันเอง
ตอนปีที่แล้วไปทำงาน part-time ที่บริษัทแห่งหนึ่งแถวๆ สวนลุม
โอ้ว บรรยากาศมาคุมาก พี่เค้าค่อนข้างถือตัวแบ่งชนชั้น
รู้สึกอึดอัด มีพี่ marketing คนเดียวที่ใจดีกะน้องๆ มีซื้อขนมมาแบ่งปัน
ตอนใกล้จบงานก็พาไปเลี้ยง
คือเดือนไม่ได้เห็นแก่กินนะ แต่รู้สึกว่ามันคือการแสดงน้ำใจน่ะ
พี่คนที่เค้ามาคุนี่คือ มาคุจริงๆ มันทำให้เรารู้สึกไม่มีกำลังใจจะทำงานนึกออกป้ะ
ตอนทำงานที่นั่นเบื่อมาก อยากให้เวลาหมดไปเร็วๆ
แต่ฝึกงานที่เว็บไซต์นี่รู้สึกว่าเวลาแต่ละวันช่างหมดไว 555
เพราะว่าเดือนเล่นเน็ตไปด้วยละมั้ง

ฝึกงานครั้งนี้ต้องขอขอบคุณ
- พี่บอล บอสใหญ่สายงานตรง
(ตอนแรกแอบหมั่นไส้พี่บอลด้วย แต่ตอนนี้หายละ)
- พี่แก้ว พี่แพร พี่ปูน พี่แอ้ พี่แอ๊ะ พี่เคี้ยง พี่ซัน พี่จิ๊บ
- พี่แหวน (พี่แหวนน่ารักมากๆ เป็นคนขี้หนาวมากๆ ด้วย)
- อีฟ
- รุ่ง
รุ่งเป็นเพื่อนที่เก่งกราฟิกมาก
รุ่งทำให้เราฝึกงานสนุกขึ้น ขอบคุณนะ

มาครั้งนี้มาพักอาศัยอยู่ที่บ้านพี่โบว์ พี่แอน พี่ปิง พี่นุ้กเกอร์
พี่ๆ ก็ใจดีนะ (พี่ปิงใจดีมาก แต่เดือนไม่ค่อยกล้าคุยกะพี่ปิง คือไม่รู้จะชวนคุยอะไร -_-)
พี่โบว์กะพี่แอนก็คอยพูดคอยติงเรื่องกิริยามารยาท
คือเดือนเป็นคนค่อนข้างหยาบๆ -_- (ไม่ใช่คนพาลสันดานหยาบนะ)
แต่คือกิริยาตึงตังปึงปัง บุคลิกภาพแย่ ชอบทำหน้าเอ๋อเหรอใส่ผู้ใหญ่ไรเงี้ย
ตอนฟังจะให้บอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงไม่ใช่่่
ก็นะ ข้อเสียของเรา แต่เดือนชินแล้ว 55
คือเดือนถูกเลี้ยงมายังไงหว่า แบบว่าเอาแต่ใจมาก ร้ายมาก ไม่สนใจคนอื่นมาก
โตมาเลยต้องเรียนรู้ข้อผิดพลาดของตัวเองจากคนอื่นง่ะ
ที่พี่โบว์มองว่าเดือนดูเหมือนเป็นคนที่พร้อมจะปรับตัวก็คงจะเป็นแบบนี้มั้ง

ขอบคุณพี่แอน พี่โบว์ พี่ปิง พี่นุ้กเกอร์ มากๆ นะคะ
และก็ขอโทษที่บางครั้งทำให้เคืองใจด้วย แต่ไม่ตั้งใจจริงๆ นะ

ฝึกงานมา 2 เดือน
แอบยอมรับว่าแรกๆ ก็มีเบื่อๆ อยากกลับบ้าน อยากให้เปิดเทอมเร็วๆ บ้าง
แต่พอใกล้จะกลับจริงๆ (วันที่ 28) เริ่มไม่อยากกลับอีกละ
ช่วงก่อนกลับเลยเที่ยวซะ
ไปเตร็ดเตร่อยู่แถวสยาม 2 วัน
ไปดูหนังเรื่อง 21 ด้วย (พระเอกหล่อดี ชอบ)

มาอยู่กรุงเทพครั้งนี้ก็ดี
เปิดโลกทัศน์ได้หลายๆ อย่าง
แต่ไม่ชอบฝนตกเลย ฝนตกทุ้กวันทุกวัน
ทำให้หัวใจมัน noir ไงไม่รู้ -*-

การมาอยู่กรุงเทพครั้งนี้ต้องขอขอบคุณหลายๆ คนดังต่อไปนี้
- พี่ชาย
- พี่ออม พี่เปิ้ล
- พี่ๆ ที่ฝึกงาน
- พี่ๆ บ้าน u6isap
- พี่ๆ ในฟอนต์
- เจ๊แนน ที่ยอมมากินไก่ด้วยตอนเดือนเบื่อๆ มานอนด้วยตอนเดือนกลัวผี 555 รักนะจุ๊บๆ
- รุ้ง ขอบใจสำหรับตุ๊กตานะแก ขอบใจที่แกมาเที่ยวเป็นเพื่อนด้วย รักแกๆๆ

ตอนนี้ก็เตรียมตัวกลับบ้านและเตรียมเปิดเทอมมาเจอศึกหฤโหด
ไปอยู่ในโลกเนิร์ดๆ เหมือนเดิม 555
ตัดผมแล้วด้วยล่ะ ตัดหน้าม้าด้วย
ดูแปลกๆ แต่ก็รู้สึกดีนะ เบื่อผมทรงเดิมแล้วง่ะ

ป.ล.
จริงๆ ปิดเทอมครั้งนี้ก็เที่ยวเยอะนะ
ไปมิวเซียมสยาม ไปกระบี่ ไปสามชุก ไปกินทาโกะที่เอสพลานาด ไปเยาวราช ไปสำเพ็ง ไปสะพานเหล็ก
ไปเซนลาด ไปเมเจอร์ ไปสยาม ไปพารากอน ไป mbk 555
แต่มากรุงเทพครั้งนี้ดูหนังสามเรื่องเอง น้อยกว่าครั้งที่แล้วเยอะเลย

ป.ล. อีกที
สองสามวันมานี้หมดตังค์ไปโขเลย -_-
แต่ปลอบใจตัวเองว่ามันเป็นโอกาส อย่างน้อยกว่าจะได้มาอีกทีก็หลายเดือน
กลับไปก็ต้องตายคาข้าวมหาลัยจานละสิบแปดบาทอยู่ดี (ขึ้นราคาอ๊ะยังฟะ)
ไม่มีใครพาไปตะแล๊ดแต๊ดแต๋นอกมหาลัยบ่อยๆ แย้ว T^T

ก็เจอดารานักแสดงในเรื่องนี้ด้วย
แล้วก็เข้าไปดูหนังตอน 6 โมง
ดูโฆษณาประมาณ 30 นาที (เรื่อง 21-21 น่าดูดีง่ะ)
ก็เริ่มเข้าสู่โหมดบิ๊วสยอง 555+

เรื่องแรก
“เหงา”
เป็นแนวๆ คนตายเพราะอกหัก แล้วก็โดนแท็กซี่ที่นางเอกนั่งอยู่ชน
นางเอกขาหัก แต่เค้าตาย
แล้วก็มาส่ง sms กัน
เรื่องนี้ก็หลอนพอใช้ได้

เรื่องที่สอง
“ยันต์สั่งตาย”
พวกบอล-สายป่าน แกล้งคน
แล้วคนๆ นั้นก็ใช้ยันต์สั่งตาย แนวๆ ว่าเอารูปคนตายตาไม่หลับมาแล้วแช่ง
แล้วก็ใครมองก็จะตายไรแนวนี้แหละ

เรื่องที่สาม
“คนกลาง”
เค้าจั่วมาว่าคนนอนริมจะเจอผี

(เขียนๆ มา รู้สึกว่าตัวเองเล่าห่วยยังไงไม่รู้ ดีทงดีเทลไม่ได้เก็บเลย -_-)

เรื่องสุดท้าย
“Last Flight”
เดินทางกะศพ
พลอยสวยดี

เล่าฮ้วยห่วย ไปอ่านเองละกันที่thai cinema

สรุปๆ
บอกไม่ถูก
คือมันก็กลัวน่ะนะ แต่มันรู้สึกว่าถูกบิ๊วให้กลัวมากเลย
แบบมีจังหวะบิ๊วทั้งเสียงทั้งภาพ
เอาผ้าเช็ดหน้าปิดตาแทบตลอดเรื่อง 555
ไม่อยากมีภาพติดตานี่นา กลัวจะเอามาคิดง่ะ

พูดถึงว่าเนื้อหาเรื่อง ก็เหมือนแนวๆ กรรมสนองหน่อยๆ นะ
แบบคนที่ถูกหลอกอะไรเนี่ย ก็ไปทำชาวบ้านเค้าก่อน
คิดแบบนี้จะได้แอบสบายใจนิดนึง ไม่แบบถูกผีหลอกแบบหว่านไปทั่ว จะได้ไม่กลัว แหะๆ
แต่เรื่องแต่ละเรื่องก็จะมีแอบเชื่อมไปยังเรื่องอื่นนิดหน่อย
อย่างเรื่องแรกตอนนางเอกเล่นเน็ต ก็จะมีข่าวเจ้าหญิงในเรื่อง 4 ตายไรเงี้ย

โอว พูดแล้วน่ากลัวๆ =..=

ว่าแต่เกือบทุกเรื่อง ตัวเอกจะต้องวิ่งหนีผีแล้วสะดุดแทบทุกเรื่องเลย

ก็คุ้มดีนะ เพราะดูฟรี
ไปดูที่เอสพลานาด อยากกินทาโกะยากิอีกจังเลย

……………..

คิดๆ ดู ชีวิตคนเรามันก็ไม่ต่างอะไรกับเกมโชว์
เรามีภารกิจที่ต้องทำตั้งแต่เกิด

คลาน
นั่ง
ยืน
เดิน
หัดพูด
เรียนอนุบาล
อ่านเขียน ก-ฮ A-Z
บวกลบคูณหารเลข ท่องสูตรคูณ

พอจบประถมก็เตรียมสอบเข้ามัธยม
เรียน
เล่น
เรียนให้จบ
ใกล้จะจบมัธยมปลายก็เตรียมอ่านหนังสือเอาเป็นเอาตายเพื่อสอบเข้ามหาลัย
เรียนพิเศษกวดวิชา
พอสอบเข้ามหาลัยได้ ก็มี mission ที่ต้องเรียนให้จบ
เตรียมออกมาเป็นบัณฑิตที่มีคุณค่า
เรียน เล่น ทำกิจกรรม ฝึกงาน ต่างๆ นานา
ใกล้จะจบก็เตรียม transcript เตรียม resume เพื่อสมัครงาน

หางาน ให้มีเงิน
ได้เงินเดือนแล้ว ดีใจ
กิน เที่ยว ซื้อของ
ซื้อเสื้อผ้า ซื้อคอมพิวเตอร์
ผ่อนบ้าน ผ่อนรถ

มีงาน มีเงิน มีสมบัติ
เหนื่อย เหงา
มีแฟน
แต่งงาน มีครอบครัว มีลูก
เลี้ยงลูกให้โตมาเป็นคนดีของสังคม
ลูกมีหลาน
เลี้ยงหลาน

……………..

ในบางภารกิจอาจมีลัดวงจรไปบ้าง
เช่น ไม่มีงาน ไม่มีเงิน
ก็ต้องดิ้นรนให้ได้งานและได้เงินต่อไป

ไม่มีแฟน เพราะไม่คิดจะมีแฟน
ก็แขวนตัวเองบนคานเป็นโสดต่อไป
ไม่ก็ไม่มีแฟนเพราะหาแฟนไม่ได้
ก็ดิ้นรนหาวิธีพ้นความโสดกันต่อไป

……………..

ตอนนี้อยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ
ที่อีกปีเดียวก็ต้องหักตัวเองออกมาสู่โลกความเป็นผู้ใหญ่
ถ้ามีโอกาสเรียนโทก็อาจจะต่อชีวิตนักศึกษาไปได้อีกปีสองปี
แต่ถ้าไม่มีโอกาสเรียนฟรีก็ต้องหางานทำ
ดิ้นรนให้มีเงินเลี้ยงชีวิต
ดิ้นรนไปสู่ความฝันที่อยากได้อยากมีในวันข้างหนัา

คิดแล้วก็เหนื่อยจั๊ง…..

……………..

หลายชีวิต คิดหาฝัน
หลายร้อยพัน ฝันถึงหมาย
หลายหมื่นแสน แดนดิ้นตาย
เพื่อเป้าหมาย ในต่อมา

ภารกิจของผู้กล้า
ในบางคราก็สำเร็จลุล่วงเพื่อผ่านไปสู่รอบชิงเงินล้าน
mission complete

แต่ในหลายๆ ครา
ภารกิจของผู้กล้า
มันก็ได้เป็น mission impossible…

“เสียใจด้วยครับ
คุณทำดีแล้วนะครับ
…แต่ยังดีไม่พอ สำหรับอัจฉริยะข้ามชีวิต”

……………..

ตอนเช้ากินปาท่องโก๋กะโอวัลตินแล้วก็ไปสระมรกตกัน
ไปซื้อห่วงยางมาเล่นด้วย
ตอนเที่ยงกินข้าวกะเพราหมูกับหมูกระเทียมอร่อยดี
ตอนเดินไปไกลมาก 1.4 km แต่รอบๆ มีอะไรให้มองเยอะดี

สระมรกตจริงๆ ก็งั้นๆ น้ำขุ่น สู้ทะเลก็ไม่ได้
แต่ว่าถ่ายรูปออกมาสวยสุดยอด

แล้วก็ไปน้ำพุร้อน

ตอนเอาขาจิ้มน้ำรู้สึกว่าร้อนมากกกกกกกกกกก
ตอนลงไปทั้งตัวตอนแรกก็ร้อนมาก แต่ว่าแช่ไปๆ ก็สบายตัวดี

และแล้วทริปนี้ก็มี ป้าหน่อย พี่อุ้ย และพี่เอ ออกไปก่อน

แล้วหลังจากนั้นตอนกลางคืนก็ไปเกะ
ตอนไปเกะตลกมากกกกกกกกกกก
รุ้งเต้นได้ฮามากๆ แต่ว่าเต้นสวย
เจ๊ดากะเจ๊แนนก็เต้นตลกดี

วันที่ 31

ตอนเช้าไปกินโรตีแกง อร่อยดี
แล้วก็ไปนั่งเรือชมเกาะกลาง เขาขนาบน้ำ ดูลิง
ไปดูปลาปักเป้าเหลี่ยม ปลาปักเป้าพองตัว ฉลามเสือ
ไปซื้อปลาสดมาทอด ต้มยำ ซื้อกุ้งมาลวกกิน อร่อยมากกกกกกกกก
แล้วก็กลับกัน

สรุปทริป
เป็นทริปที่สนุกดี
มันอาจจะไม่ได้สนุกที่การได้ไปเที่ยวแค่ทะเล
คือทะเลก็โอเคดีแหละ ได้ดำน้ำ ได้เล่นน้ำทะเลนานๆ (ไม่ได้เที่ยวแบบนี้นานมากกกกกกแล้ว)
แต่เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ เฮฮาปาจิงโกะดี
เพิ่งได้เคยคุยกะหลายๆ คน แบบจริงๆ ก็ทริปนี้
เช่นได้คุยกะเจ๊รส ป้าหน่อย และพี่อุ้ย (ปกติในบอร์ดโคตรกลัวพี่อุ้ยเลย)
ได้รู้ว่าพี่อู๋ตลกได้ขนาดนี้ 555
ได้รู้ว่าเจ๊แนนตลกมาก

ดีค่ะ
มีความสุขดี (ถึงแม้ว่าเดี๋ยวจะจนมากก็เถอะ T.T)

นึกไม่ออกแล้วว่าจะโพสต์อะไรอีก 555

ขอขอบคุณ
รูปจากกล้องพี่ๆ ทุกๆ คน
และขอบคุณเจ๊โบว์ ป้าจอย ป้าหน่อย ที่สร้างทริปดีๆ แบบนี้ขึ้นมาค่า

เป็นการดำน้ำโดยใช้สน็อกเกิลครั้งแรกในชีวิต
ต่างกะที่จินตนาการไว้มากเลย
ตอนแรกคิดว่ามันน่าจะดำได้สนุกๆ
แต่ครั้งแรกที่ดำน้ำนี่ น่ากลั๊วน่ากลัว 555
น้ำเข้าปากเข้าจมูกแสบไปหมด ไม่ค่อยกล้าดำ ไม่กล้าว่ายเอง

ไปเกาะอะไรมั่งไม่รู้ จำไม่ได้ 555
รู้แต่ว่า น้ำสวย ฟ้าใส หาดทรายขาว

ตกเย็นก็ไปเล่นน้ำที่ไร่เลย์

ตอนเย็นก็มา่ถ่ายรูปกันที่ริมทะเล ไปกินข้าว มานั่งเล่นที่ห้องเหมือนเดิม

วันที่ 29

วันนี้ไปเืที่ยวพีพีและก็อ่าวมาหยา
เกาะไผ่ตอนเย็นน้ำสวยมาก

วันนี้ดำน้ำสนุกกว่าเมื่อวานล่ะ
เริ่มชอบการดำน้ำแบบนี้แล้ว (ถ้าน้ำไม่เข้าปากเข้าจมูกนะ)

จบภาค 2 ค่ะ
ภาคหน้าพบกับอีก 2 วันสุดท้ายยยยย

รู้สึกตัวเองบรรยายห้วนๆ ยังไงไม่รู้ คิดอะไรไม่ออก -_-”

เย่ๆๆ

วันที่ 26
ทางกรุงเทพฯ ขึ้นรถตอน 20.30 น.
เดือนขึ้นรถตอน 20.00 ที่หาดใหญ่
นั่งรถมากระบี่ใช้เวลา 4 ชั่วโมงกว่าๆ
ป้าจอยมารับแล้วก็ไปเตร็ดเตร่บ้านป้าจอย นอน เอาน้ำมันถูสิวเล่นสนุกดี

วันที่ 27
ตื่นมาตอนเช้า
พวกเจ๊ๆ บอกว่าจะถึงตอน 8 โมง แต่ก็ยัังมาไม่ถึง

กว่าจะมาถึงก็เกือบ 10 โมงแน่ะ
พี่แอนบอกว่ามาถึง บขส แต่พอไปถึงก็พบว่าเค้าไปนั่งกินติ่มซำที่ฮกกี่เหลากันแล้ว
ก็เลยนั่งมอ’ ไซค์รับจ้างตามไป

กินกันเสร็จก็ไปวางของที่โรงแรม แล้วก็ไปวัดถ้ำเสือ
ขึ้นบันได 1237 ขั้น ไปชมทัศนียภาพที่ด้านบน

แต่ขึ้นไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง
เดือน เจ๊ดา พี่โอ้เอ้ ก็ลงมากันก่อน
มันเหนื่อยๆ แล้วเห็นทางชันๆ แล้วน่ากลัวง่ะ - -
แล้วหลังจากนั้น เจ๊แนนและป้าหน่อยก็ตามลงมา
รออีกชั่วโมงกว่าๆ พวกที่ไปพิชิตยอดเขาได้ก็ตามลงมาด้วย

แล้วก็ตั้งใจจะไปสระมรกตด้วย แต่ฝนตกเสียก่อนก็เลยไปกินข้าว
กินข้าวกันที่ร้านน้องโจ๊ก สั่งอาหารกันแบบลืมตาย
มีปูนิ่ม ไข่เจียว ยำไข่แมงดา แกงส้ม หอยชักตีน โอ๊ย จำไม่ได้
จำได้แต่ว่า เต้าฮวยนมสด อร่อยมากมาก

ตกกลางคืนมาก็เล่นไพ่ เล่นกีตาร์ กินเหล้า ดูรูป เล่นไฟ แบล็บๆๆ

ชอบรูปนี้ที่สุดแหละ

รู้สึกว่ายาวๆ ละ เดี๋ยวต่อภาคสองละกันนะค้า

ก็เป็นหนังที่โอเคดีนะ
ก็คงสะกิดต่อมความทรงจำของใครหลายคนได้

คู่ซี-โจ้:
สงสารโจ้ 555+ แต่ก็เข้าใจซีนะ แต่ก็แอบเชียร์โจ้

คู่โอ๋เล็ก-ตี่ตี๋:
ตี่ตี๋ทำไมหน้าไม่เหมือนในรูปเลย แอบสงสารโอ๋เล็กนิดหน่อย
แต่โอกาสที่ในความเป็นจริงจะสมหวังนี่ก็น้อยนะ
แต่ก็คงทำให้แฟนขับของดาราหลายๆ คนมีหวังแหละ

คู่นานา-พุ-ไม้:
ไม่ค่อยชอบนานา
ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องโกหกเรื่องพลาสเตอร์
รู้สึกแนวๆ แบบ คนๆ นี้ แทงกั๊กนี่หว่า อยากเก็บเธอไว้ทั้ง 2 คน

คู่เหิร-นวล-อาโออิ:
เฉยๆ
แอบสงสารอาโออินิดหน่อย ทำไมเค้าไม่ให้ขึ้นโปสเตอร์หว่า
แถมมีประเด็นวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสูง
แต่หนังก็ได้โปรโมตไปเต็มๆ ล่ะนะ

สรุป
ก็ดีแหละ ให้ซัก 6 เต็ม 10

เช่น
คนนั่งบนรถเมล์ ถ้าเทียบกับพื้นรถเมล์คนก็มีความเร็วเป็น 0
แต่ถ้าเทียบกับถนนคนจะมีความเร็วเท่ากับความเร็วที่รถเมล์กำลังเคลื่อนที่
อะไรแบบนี้เป็นต้น

(อธิบายถูกป่าวฟะ เอาเป็นว่าประมาณนี้ละกันเนอะ )

เขียนแบบนี้อาจจะงงๆ กัน
แต่มันสามารถนำมาอ้างอิงกับความเป็นจริงในทุกสรรพสิ่ง (เห็นมะ อ้างอีกละ) ได้เลยแหละ

คนที่ได้ดีกรีความสวยจากหลายแห่ง เป็นนางแบบ ดารา นางงามจักรวาล
เค้าอาจจะมีคนหลายคนหลงใหลคลั่งใคล้
แต่คนๆ นั้น อาจจะไม่สวยเลยสำหรับในสายตาผู้ชายบางคน
ผู้ชายบางคนอาจจะเห็นผู้หญิงอ้วน ดำ สวยที่สุดในสายตาเค้า
มันขึ้นอยู่กับว่าจะใช้อะไรมอง

เราจะไม่มีความสุข
ไม่มีความพอใจในชีวิต
ถ้าเราเอาชีวิตไปเทียบกับคนโคตรรวย
เราจะคิดว่าเราจน
แต่ถ้าเราเอาชีวิตไปเทียบกับคนจน
เราก็จะคิดว่า เราก็ยังดีกว่าเค้า

มันน่าจะเกี่ยวกับที่มาของคำว่า Double Standard
ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันมาจากใคร
แต่เดือนว่าเอาเป็น Multiple Standard ไปเลยดีกว่า สะใจดี

ที่เริ่มมานึกๆ ถึงเรื่องนี้ (จริงๆ ก็นึกไว้นานละ)
คือคิดว่าคนเราทุกคนมันก็ต้องมีมาตรฐานที่ตัดสินสิ่งเดียวกันคนละแบบกัน
เรายอมให้เพื่อนเราหยอกล้อเล่นแรงๆ ถึงขนาดด่าเราก็ยังได้
แต่ถ้าเป็นคนอื่น เราพร้อมจะกระโดดต่อยมันได้ทุกนาทีถ้ามันทำแบบนี้กะเรา

เหตุผลของเรามันอาจกลายเป็นข้ออ้างของคนอื่นได้ ถ้ามันฟังไม่ขึ้นสำหรับเค้า
การกระทำที่เค้ามองว่าไร้สาระมันอาจเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่สำหรับเรา
แม้กระทั่งความรักของคนๆ หนึ่ง มันจะทำให้ซึ้งก็ต่อเมื่อมันสัมพัทธ์กับใจของคนอีกคน

เขียนมาทั้งหมดนี่ก็เพื่อจะบอกว่า ใจคนเรามันซับซ้อนเกินกว่าที่เราจะเอาใจของเราไปตัดสินได้
และเมื่อมีความจำเป็นที่เราจะต้องตัดสินอะไร เราควรจะใช้ “ใจ” ตัดสิน “ใจ”
เพื่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีที่สุด “ที่อ้างอิงกับตัวเรา”

ก็แค่นั้นเอง

พูดง่าย .. แต่ทำยากจังเลยเนอะ

ป.ล. ยุ่งๆ เครียดๆ เซ็งๆ
เล่นจนใกล้จะเสียเรียนรอมร่อ ปรับใจไม่ได้เลย