45 : Writing Therapy
Sunday, July 6th, 2008(ชื่อเอนทรี่แอบเจอมาจากบล็อกพี่ bickboon ชอบๆ
เลยขอจิ๊กมาเป็นชื่อเอนทรี่ตัวเองมั่ง ฮี่)
- อยากอัปบล็อกมาก รู้สึกช่วงนี้ไม่ค่อยได้ระบายใจซักเท่าไหร่
จริงๆ มี my spaces ของเล็กนิ่มที่เอาไว้ใช้บ่นมานานนม
แต่ก็มีบางเวลาที่อยากบ่นออกอากาศบ้างนี่นะ จะมีใครอ่านก็ดี ไม่มีใครอ่านก็ช่าง
- เมื่อกี้เพิ่งเลิกทำงานพิเศษ อาบน้ำแล้วก็ถลามาหาคอม
อยากปั่นบอร์ดดูกระจู๋งานหมั้นป๋าเลย์แต่เอาไว้ก่อนละกัน
- เมื่อกี้เจอน้องเพื่อนร่วมชั้น ม.ปลาย
เวลาเด็กไหว้นี่เขินดีเว้ย
บางทีเจอเพื่อนแล้วไม่กล้าทัก ไม่รู้มันจำได้ป่าว
หรือถ้าเจอแล้วทักกัน ทำไมมันประดักประเดิดงี้ไม่รู้
- จริงๆ มีอารมณ์อยากอัปบล็อกบ่อยนะ แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร
รู้สึกไม่มีสาระอะไรจะให้เขียน -_-
- ชีวิตเรื่อยๆ มาเรียงๆ
เรียนรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง
แต่โคตรเครียดกะสัมมนาืที่ให้หาเปเปอร์มาอ่านทำความเข้าใจแล้วไปเสนอหน้าชั้น
ฟังดูเหมืิอนง่ายแต่ยากโคตะระ
เปเปอร์แค่ 4 หน้า แต่ด้วยภาษาอังกฤษที่ไม่แข็งแรง แถม technical term ป๊ะอะไรไม่รู้มานัวกันเต็มไปหมด
อ่านไปถึงตรงนี้ก็ติดศัพท์ตัวนั้น พอไปหาความหมายศัพท์ตัวนั้นกลับได้เปเปอร์มาอ่านอีกอันซะอีก
เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย
อีกสัปดาห์นึงจะได้เวลาสัมมนาแล้ว ไปพูดหน้าชั้นท่ามกลางเพื่อนๆ และคณาจารย์มากมาย
ต้องโดนรุมถามคำถามหลังสัมมนาเสร็จ ตอบไม่ได้ก็เสร็จอีก
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก เครียดเว้ย
ไม่ได้พูดหน้าชั้นมานานมาก แถมบรรยากาศเครียดๆ อีก
แค่นึกภาพก็ปวดท้องแล้ว
- เคยเป็นกันไหมเวลารู้สึกอึดอัดอยากเล่าอะไรให้ใครฟังสักคน
เป็นใครก็ได้ที่เราไว้ใจน่ะนะ
แต่ก็รู้สึกว่าเกรงใจ มันไม่ใ่ช่เรื่องที่เราจะเอาขี้ของเราไปโยนใส่คนอื่น
แถมแต่ละคนก็ต้องมีงานมีการ มีภาระของตัวเอง
แต่ในทางกลับกัน ถ้ามีใครอยากมาระบายกะเราบ้างล่ะ?
ในภาวะที่เราก็มีเรื่องของเรา มีงานของเรา
เราจะรู้สึกอยากฟังความทุกข์ของคนอื่นมั้ย?
ก็ขอตอบอย่างจริงใจว่าฟังได้แฮะ
บางทีก็รู้สึกดีด้วยซ้ำไปที่มีคนมาเล่าอะไรๆ ให้ฟัง
มันแสดงออกว่าเค้าไว้ใจเราจริงมะ (เอ๊ะหรือว่าไม่ใช่ฟะ)
แต่ก็นะ ถึงจะคิดว่าเราก็สามารถฟังเรื่องคนอื่นได้ แต่เราก็ไม่อยากเอาเรื่องเราไปหมักใส่ใครอีกอยู่ดีแฮะ
ช่วงนี้ขี้เกรงใจจัง 555 เพราะรู้สึกว่าไอ้เรื่องที่จิตตกเครียดๆ นี่มันงุงิดีแท้
ั่
บล็อกมั่ววนยาวได้ใจมั่ก