Bluemoon

(เอนทรี่นี้เขียนเพื่อเรื่องบางเรื่องและคนบางคน)

“เวลาผ่านไป อะไรก็เปลี่ยน
ไม่มีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวร”

ดูจะเป็นสัจพจน์ที่เป็นสัจจะนิรันดร์เลยทีเดียว
คำพูดแบบนี้เหมาะสำหรับการพูดในอารมณ์เย้ยหยันและปลงตกมาก
น่าแปลกที่ความรู้สึกสองอย่างนี้มันมาปนกันได้แม้มันจะไม่น่าเป็นไปได้ก็ตาม

ทั้งหมดทั้งปวงคำพูดข้างบนคือสิ่งทีพูดไว้ทำเท่แค่นั้นแหละ
(เท่ตรงไหนฟะ)

แต่มันน่าเศร้าเนอะ
กับคนบางคนที่ไม่อยากจะให้เค้าเปลี่ยน
อยากให้ความสัมพันธ์ของเราไม่เปลี่ยนไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม
แต่ก็นั่นแหละ ทำไม่ได้หรอก เพราะอะไรกันนะ

-ชีวิตนี้เคยเกลียดเพื่อน เกลียดนิสัยมัน แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกับมัน
สุดท้ายพอมันไปมีแฟนแล้วทำนิสัยแย่ๆ อีก ก็ไม่คบกัน
มิตรกลายไปเป็นศัตรูอีกหนึ่ง

-มีพี่หลายๆ คน (ในอินเทอร์เน็ตซะเป็นส่วนมาก)
ที่มาแสดงความเอ็นดู บอกว่าเห็นเหมือนน้อง
คุยกันสนิทสนมกัน เทกแคร์ดี ตามง้อเวลางอน ตามใจเวลาเอาแต่ใจ
แต่นั่นคือเหตุการณ์สมัยเค้าเป็นนักศึกษา

พอเค้าเข้าสู่ภาวะของคนทำงาน เค้าก็ไม่มาเล่นอีก
ล่าสุดตอนปีที่แล้วส่งข้อความไปอวยพรวันเกิด เค้าโทรกลับมาถามว่า

“เบอร์ใคร ทำไมถึงรู้ว่าเป๋นวันเกิดเค้า”

หึๆ ทั้งๆ ที่เคยเมมเบอร์ตูไว้เนี่ยนะ

-เคยทะเลาะกะเพื่อน โกรธมัน ด้วยเหตุผลที่งี่เง่ามากถึงมากที่สุด
ไม่คุยกันเลยตลอดระยะเวลาที่อยู่ห้องเดียวกัน
จนเพิ่งมารู้ตัวในเวลาสามปีต่อมาว่าชอบมันมากขนาดไหน คิดถึงมากขนาดไหน

งี่เง่าเนอะ

สรุปก็ไม่มีอะไรหรอก มาระบายถึงความรู้สึก เวลาที่ผ่านมาและผ่านไป
กับคน…ที่ผ่านเข้ามาและผ่านไป
ไม่ว่าจะมาในสถานะอะไรก็ตาม

มีไว้ส่งท้ายให้กะคนบางคน และจะไม่คิดถึงอีก
ต่อไปนี้ก็อยู่กันคนละทางละกัน
(จริงๆ ก็คนละทางนานแล้วนี่หว่า)

เป็นแค่คนเคยรู้จักกัน
สวัสดี