Post Format

ทอนซิลอักเสบเป็นหนอง

เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวันอาทิตย์

ความตั้งใจวันอาทิตย์คือไปโยคะที่สาทร ต่อด้วยไปเวทกับคาร์ดิโอที่ฟิตเนส อาบน้ำรอพี่มารับ แล้วก็ไปกินโจ๊กมาม่าดูด้วยกัน
สิ่งที่เกิดขึ้นคือไปโยคะเสร็จ คิดว่าออกกำลังกายไม่ไหวแล้วเพราะเหนื่อยมาก หรือไม่ได้กินอะไรแต่เช้าวะ ไปกินโอวัลตินโคอิเตะที่สยามก่อน แล้วค่อยว่ากันละกัน

ได้กินโอวัลติน สรุปก็ยังไม่ดีขึ้น หน้ามืดๆ เหนื่อยๆ ล้าๆ ถ้าเป็นลมกลางสยาม อ้วนๆ แบบนี้ใครจะแบก

ไม่อาบน้งอาบน้ำที่ไหนละ นั่งนิ่งๆ ตรงที่ขายโอวัลติน แล้วลงไปเรียกแท็กซี่กลับบ้าน
ระหว่างทางกลับบ้านช่างยาวไกล หนาวมากแต่รับรู้ได้ว่าเค้าก็ไม่ได้เปิดแอร์เย็นอะไรขนาดนั้น ก็เอาตัวไปซุกตรงที่แดดส่อง เป็นแบบนี้ตลอดทาง

พอถึงหอ ไต่ขึ้นห้องชั้นหกอย่างยากลำบาก แข็งใจไปอาบน้ำ แล้วพุ่งมานอนบนเตียง

ซักพักได้เรื่องละ ตัวเริ่มอุ่น อุ่นไปซักพักเริ่มร้อน ห่มผ้ามิด ณ อากาศแบบเดือนมีนาคม แก้มเริ่มแดง คิดว่าไข้สูงละแต่ก็ไม่ค่อยแน่ใจ

ณ ขณะนั้นเป็นเวลาสี่โมง
ไม่มีแรงจะทำห่าอะไรแล้ว
นอนรอพี่มารับ
อีพี่ก็นะ กว่านางจะกลับมาจากยุดยา กว่านางจะถ่อไปงานไทยเที่ยวไทย นางมาหาตอนสองทุ่มครึ่ง ตอนนั้นนึกว่าจะตายละคือร้อนทั้งตัว ใจเต้นรัวมาก ปวดหัว ปวดตัว ปวดทุกสิ่ง
แก้มแดงเหมือนปัดบลัชออน (ยัง ยังจะประทับใจ)
พอนางมารับ สิ่งแรกคือไปโรงพยาบาล
ว่าแต่ไปโรงพยาบาลตอนจะสามทุ่ม อาการไม่ฉุกเฉินหมอจะด่ามั้ยวะ
อ้อ ฉุกเฉินว่ะ
ไข้ 39
ความดัน 162
ใจเต้น 129
และเหงื่อไหลไม่หยุด แรงไม่มีเหลือ
วัดค่าอะไรเสร็จโดนเข็นเข้าห้อง ER (คือปกติถ้าคนไข้อาการปกติ ตรวจวัดอะไรเสร็จ เค้าก็ให้เดินไปนั่งรอหมอ พยาบาลเรียก เค้าก็ให้เข้าไปตรวจในห้องใช่มะ แต่นี่คือโดนเข็นไปนอนรอในโซน ER นอนรอบนเตียง หมอเดินมาตรวจ อะไรแบบนั้นเลย)
หมอมาตรวจอีกรอบ ก็เล่าอาการไป ไข้ค่ะ น้ำมูกไม่มี ปวดหัวมาก ปวดตัวเล็กน้อย
หมอก็ตรวจ และให้อ้าปากตรวจ
โห ต่อมทอนซิลบวมมาก เป็นหนองด้วย คนไข้ไม่เจ็บเลยเหรอ
ไม่เจ็บค่ะ
แล้วจะนอน รพ มั้ย
ไม่นอนค่ะ (ตอบทันที) (ไม่มีเงินโว้ย)
เค้าก็จ่ายยาตามเรื่องตามราว ให้ใบรับรองแพทย์ที่ลาได้ 2 วัน และกำชับว่า ถ้าไข้ไม่ลดเลยให้รีบมาหาหมอนะ

ก็กินข้าว กินยา นอน นอนแทบไม่ได้ ลุกมาฉี่กับคายเสมหะตลอดเวลา
คอที่ตอนแรกบอกว่าไม่เจ็บตอนนี้แทบลุกเป็นไฟ
นอนไม่หลับและทรมานจนต้องแอบอัดยานอนหลับไปอีกสามเม็ดรวมเป็นสี่เม็ด ถึงจะพอหลับได้

ตืนมามีไข้บ้างแต่ลดลง
ไม่มีแรงทำห่าอะไรเลยนอกจากนอน แต่ไม่หลับนะ นิยายยังไม่อยากจะอ่าน แต่ก็พอมีแรงหลับไปบางช่วงบ้าง
พี่ก็มารับตอนเย็น ไปกินข้าว กินยา นอนต่อ นอนไม่หลับ กินยานอนหลับอีกสี่เม็ด (อีกแล้ว) เอ้า หลับให้พอ

วันต่อมาตั้งใจจะไปทำงาน
ไปไม่ไหวว่ะ พักต่อละกัน ไม่อยากจะเชื่อว่าแค่เจ็บคอมันจะลามไปทุกอย่างขนาดนี้
มานึกๆ จริงๆ มีอาการคอไม่ปกติมานานมากแล้ว เผลอๆ เกินเดือน รู้ว่าต่อมทอนซิลโต และตื่นมาจะต้องคายเสมหะให้ก้อนเหลืองๆ มันออกถึงจะไม่เจ็บคอ
แต่ไม่นึกว่าจะลุกลามขนาดนี้ ขอโทษค่ะต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว
ชีวิตวันนี้ก็เข้าลูปเดิม จะลุกมาปั่นงานยังไม่มีแรง นอนวนไป แต่ไข้ไม่มีแล้ว ก็กินข้าวกินยา แล้วนอน แล้วแอบอัดยานอนหลับอีกแล้ว ขอโทษค่ะหมอ

วันนี้ (8 มีนา) เป็นวันที่ต้องไปพบหมอเพื่อติดตามอาการ ตอนแรกจะไม่ไป หายแล้วเฟ่ย (หายบ้านเอ็ง) ลองหายเสมหะ เอ่อ เสมหะมีสีแดง โอเค ยอม ไปก็ได้ เจอหมออีกคน หมอส่องคอ เอ้า ยังไม่หายเลยนี่ ฉีดยาไปก่อน ถ้ายังไม่หาย จะตัดคอ เอ๊ย ตัดต่อม เอ่อ อย่าให้ถึงวันนั้นเลย อย่าให้มันต้องกลายเป็นจริง ก็โดนฉีดก้น แจกยาให้กิน จบ

น่าจะเป็นภาวะป่วยหนักในชีวิตพอๆ กับเป็นไข้หวัดใหญ่สมัยโน้น (นั่นก็เกือบต้องเข้า รพ เหมือนกัน)

อย่าละเลยอาการเล็กๆ น้อยๆ จริงๆ แหละ ไม่ใช่ป่วยกระจุ๋มกระจิ๋มก็ไปหาหมอ แต่ให้ลองรักษาตัวเองก่อนมันจะเป็นใหญ่โตแบบนี่งิ

เอนี่เวย์ น้ำหนักลดเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกก (เกือบห้าโลในสามวัน) โอเคไม่ไปฟิตเนสละ (ผ่าง! โดนเพื่อนตบหัว)

Comments