Post Format

ว่าด้วยเรื่องของการมีดี

(ถ่อยและหยาบบ้างถึงปานกลาง)
มีดี นามสกุล พนมยงค์ (ผิดละ)
ช่วงนี้อยู่ในเฟสตกตะตอนตนเองอีกละ คือก็ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก แต่ก็เป็นพักๆ มีอะไรมากระทุ้งทีก็จะคิดที ว่าเออนี่ตกลงกูมีดีหรือเปล่า
ไอ้คำตอบจากในใจลึกๆๆๆ มันก็แบบ ก็อยากบอกว่ากูมีดี กูเก่ง แต่มันทำไม่ได้ มันไม่มั่นใจ
ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้เป็นอย่างนี้ ที่อยู่มาวันนึงก็เริ่มไม่ชอบพูดในสิ่งที่คิด ไม่ชอบเถียง (แต่ถ้าอารมณ์ไม่ปกติก็เถียงนะ และส่วนใหญ่เป็นการเถียงแบบใช้อารมณ์ซึ่งก็รู้ใช่มั้ยว่าพอมันมาอีหรอบนี้ก็แพ้ภัยตัวเองทุกที ฮา) อยู่มาวันนึงก็ไม่มั่นใจตัวเอง กูก็ไม่ได้แย่นะ ก็พอจะรู้ตัว แต่ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่ง (ไอ้เวลาไปปรึกษาใครให้คนเค้าคอยให้ความมั่นใจมาว่ามีดีก็จะชอบถามซ้ำๆ จริงเหรอวะ ไม่ได้ปลอบใจกูใช่ป้ะ แต่คือไม่ได้ย้ำเพื่อแอ๊บมาอวยกัน ก็กูไม่มั่นใจอะะะะะ)

คือก็คิดว่าสิ่งที่เราทำใครๆ ก็ทำได้
คิดว่าสิ่งที่เรารู้ พูดไปคนอื่นอาจจะรู้หมด
คิดว่าถ้าแม่งออกมาพูด วิจารณ์ หรือแสดงความเห็น กูก็ต้องรับผิดชอบสังคมด้วยการมีนั่นนี่มารองรับ พอมีคนมาถกมาเถียงก็แบบ ไม่อยากเถียงไง

ทั้งหมดทั้งปวงเลยขมวดมาเป็นตัวเองที่กากกา
ที่ก็อยากสลัดขนแล้วกลายเป็นอะไรที่มันสง่าๆ บ้างนะ
แต่ก็ยังเติบโตได้แบบตุปัดตุเป๋ตุหรัดตุเหร่อยู่นั่น

จริงๆ มาถึงขนาดนี้ ในช่วงเวลา 1 ปีกว่าๆ (จริงๆ ก็เกือบ 3 ปี แต่ปีหลังโมดิฟายด์ตัวเองเข้มข้นขึ้นพอสมควร ด้วยภาวะ หน้าที่ ความรับผิดชอบ และสิ่งแวดล้อมในการทำงาน) มันก็พัฒนานะ ก็ไม่แย่นะ แต่ก็ไม่รู้สิ ก็ยังคิดว่าใครๆ ก็ทำได้

สัส
มั่นใจตัวเองนี่มันยากจัง (เพิ่งไปบ่นกะพี่แอนที่นางก็บอกว่า อีนี่ก็มาปรึกษาปัญหาเดิมๆ แต่เปลี่ยนตีม)
ก็จดไว้แหละว่าวันนึงเคยคิดและรู้สึกแบบนี้
ผ่านไปอีกไม่กี่ปี (เผลอๆ ไม่กี่เดือน) อาจจะคิดอะไรตก มั่นใจสัสๆ หรือไม่ก็ไม่มั่นใจตัวเองหนักเข้าไปกว่าเดิม ถถถถถ

Comments